عصر ایران - پستمدرنیسم (Postmodeism ) در واقع جنبشی فکری و فرهنگی و روشنفکرانه است که مدرنیته و مدرنیسم را نفی میکند و یا دست کم رویکردی تشکیکآمیز به ارزشهای عصر مدرن دارد.این واژه را ظاهرا اولین بار یک نقاش انگلیسی به نام جان چاپمن در اواخر قرن نوزدهم و در توصیف نوعی از نقاشی به کار برد که نوتر و پیشتازتر از نقاشی آن زمان بود.در سال 1917 نیز رودولف پانویتز، فیلسوف آلمانی، این واژه را در کتاب "بحران فرهنگ اروپایی" و در توصیف نیهیلیسم و سقوط ارزشهای فرهنگی اروپا به کار برد.در نیمۀ دوم قرن بیستم، فیلسوفانی چون میشل فوکو، ژاک دریدا، ژان فرانسوا لیوتار و ریچارد رورتی نیز متفکرانی پستمدرن محسوب میشدند. البته برخی از متفکران پستمدرن، مثل فوکو، خودشان را پستمدرن نمیدانند.در مجموع پستمدرنیسم تا حدی دچار ابهام در تعین و تشخص است ولی دست کم میتوان گفت که سرشتی سلبی دارد که همانا نفی مدرنیته است. مهمترین نمود این نفی، شاید نفی فراروایتها و به رسمیت شناختن خردهروایتها باشد.ژان فرانسوا لیوتار در واقع پستمدرنیسم "یونیورسالیسم" را نفی میکند و با جهانشمول بودن ارزشهای غربیِ عمدتا لیبرالیستی مخالف است.دربارۀ نفی فراروایتها و به رسمیت شناختن خردهروایتها، مثلا یکی از مدلولهای منطقی نگرش پستمدرنیستی این است که در بحث از پیدایش هستی، روایت علم یک روایت است و روایت فلان قبیلۀ سرخپوست در آمریکای لاتین یا فلان قبیلۀ سیاهپوست در آفریقا نیز یک روایت است؛ و این روایتها باید با یکدیگر وارد گفتوگو شوند و فراروایت علم نباید خردهروایت آن قبایل را حذف کند.پستمدرنیسم حاوی نگرشهایی انتقادی به انگارههای مدرن است و این نگرشهای انتقادی در فلسفه و ادبیات و هنر و فرهنگ و معماری و

هم میهن نوشت: انتشار خبر پلمب چند واحد صنفی در تهران، شهرری، شیراز و چند شهر دیگر به دلیل رعایت نکردن پوشش در روزهای اخیر خبرساز شده است.این اتفاق در شرایط کنونی اقتصادی با معیشت کارکنان این واحدها ارتباط تنگاتنگی دارد و میتواند معاش آنها را به خطر بیاندازد. کارشناسان تاکید میکنند براساس قوانین نمیتوان به دلیل رفتار ولو متخلفانه یک فرد، یک کسب و کار را تعطیل کرد. این در حالی است که مشاور رئیسجمهور معتقد است که عموما در فضاهای کسب و کارهای متمول موضوع پوشش کمتر و یا اصلا رعایت نمیشود.این روزها شاهد برخی از برخوردها از سوی اماکن هستیم، خروجی این تصمیم پلمب شدن چند واحد صنفی هست که از قضا تعدادی از آنها داروخانه هستند. با تعطیلی هر کسب و کاری وضعیت معاش بیشازپیش بهخطر میافتد، تنش و مناقشه میان مردمی با تفکرات مختلف شدت میگیرد و احساس امنیت روانی در جامعه دچار مخاطره میشود. در این شرایط معلق ماندن میان دو مفهوم حقوق انسانی و حق بر معاش شدت میگیرد و همه اینها بر سر یک مسئله است؛ حفظ پوششی که عدهای آن را اجباری و گروهی دیگر آن را قانونی میخوانند.در روزهای اخیر شاهد انتشار اخباری مبنی بر پلمب شدن چند واحد تجاری، داروخانه، کافیشاپ و... بهدلیل آنچه عدم رعایت پوشش، بودیم. جالب آنکه چند روز بعد از انتشار این اخبار سازمان غذا و دارو دستورالعمل نحوه پوشش کارکنان داروخانه را ابلاغ کرد که از بر اساس آن کارکنان خانم ملزم (اعم از مسئول فنی و سایر کارکنان) به پوشیدن مقنعه مشکی شدهاند. اشاره کرد. همچنین کلیه کارکنان غیر داروساز داروخانه باید از روپوش با رنگ سبز یا آبی استفاده کنند. ضمن اینکه کلیه داروخانهها موظف به الصاق ضمیمه این دستورالعمل در معرض دید مراجعین دارو

عصر ایران - پولشویی (Money Laundering) عبارت است از فرایند تبدیل مبلغی پول که منشأ غیرقانونی دارد به دارایی یا پولی که دارای وجهۀ قانونی است. این پول معمولا از طریق قاچاق مواد مخدر و مشروبات الکلی، فعالیتهای تروریستی، ارتشا و راههای نامشروعی از این قبیل به دست میآید. مشکل تطهیر پول زمانی بوجود میآید که اینگونه پولها وارد اقتصاد و نهادهای مالی کشورها میشوند.ظاهرا منشأ اصطلاح پولشویی به مالکیت مافیا بر شبکهای از لباسشوییهای ماشینی آمریکا در دهۀ 1930 برمیگردد. در آن سالها گانگسترهایی مثل آلکاپون، پولهای کلانی را که از راه اخاذی و باجگیری، قمار، جنایت، فحشا و قاچاق مشروبات الکلی به چنگ آورده بودند، از طریق به کار انداختن در شبکههای رختشویخانهای تطهیر میکردند تا منشأ پول به چنگ آمده گم شود و قابل ردیابی نباشد.آلکاپون و دار و دستۀ او صاحب بیش از صدها رختشویخانه در داخل و اطراف شیکاگو بودند. در آن دوره، افراد اندکی به آب لولهکشی شده دسترسی داشتند و از این افراد هم تعداد محدودتری دارای ماشین لباسشویی بودند. در نتیجه، استفاده از رختشویخانههای تجاری بسیار رایج بود. آنها پول بدست آمده از فروش نوشیدنی الکلی را مخفی کرده و آنرا به عنوان پول بدست آمده از اداره رختشویخانهها معرفی میکردند.آلکاپون و افراد همصنف او، پول غیرقانونی بوجود آمده از انواع مختلف فعالیتهای مجرمانه را با پول تمیز در کسبوکارهای برپایۀ پول نقد، مانند خشکشوییها و رستورانها ترکیب میکردند. به عبارت دیگر، آنها "پول کثیف" (Dirty Money) خود را میشستند و تلاش میکردند که ظاهر آن، تمیز و قانونی به نظر برسد.پولشویی، سود حاصل از خلافکاری و فساد را به داراییهای ظاهرا مشروع تبدیل میکند.